ONDERDEEL VAN DE WIMHEINS.NL SERVICEPAGINA's
Terug naar Gele Wagen Dagboek
Naar Dagboekenoverzicht
Naar Verhalenoverzicht

Uit drugshulpverleningsdagboek
STICHTING DE GELE WAGEN
van Wim Heins

Vervolg:
Dus allah, op mijn dooie akkertje kuierde ik na het beëindigen van mijn telefoongesprek dus ook maar eens naar de trap.

De klant Frans Berekenik in de grote zaal riep schor: "Dat kan me niet schelen weet je wel! Ik moet gewoon twee meier hebben! Die heb ik gewoon nodig snap je dat! Ik heb Meander al een paar dagen gewaarschuwd dat dit er aan zat te komen ja!"

Ik steek mijn hoofd om de hoek, waar hij in het vuur van zijn gerechtvaardigde verontwaardiging overigens nauwelijks notitie van neemt. Het is immers een doodnormale zaak als je een ruit inslaat dat deze of gene stafleden even als een bewonderende toeschouwer een blik op je komen werpen. Hij zit zelf al lang weer aan de tafel, die hij twee minuten geleden nog met aplomb omver heeft gesmeten.

In de hoek ligt een stoel. De ruiten van de klapdeuren zijn verpulverd over de mat. We weten van de meeste ramen inmiddels hoeveel het kost om ze er weer in te laten zetten. We zouden er prijskaartjes aan kunnen hangen zodat de klant zijn te betalen schade met enig overleg voor zichzelf kan beperken. Als we er tien procent op verdienen kunnen we binnenkort een computer kopen. Zeker als we de inkomsten uit glasschade verhogen door in het pand een aantal lachspiegels aan te brengen.

De andragoog Thomas Bomas, op zijn rug een tasje blanco hulpverleningscontracten, die het cliëntcontact van zijn vrijblijvendheid helpen ontdoen, laat boekhoud-Hans informeren bij het GAK.

Heeft men daar de uitkering van Frans Berekenik inderdaad nog niet overgemaakt?? Want hij krijgt van het uitkeringsbeheer niet zonder slag of stoot uitbetaald wegens deze intimidatie!

Frans moet na dit wangedrag trouwens überhapt worden afgevoerd uit het uitkeringenbeheer. Inkomsten uit dealen heeft hij toch wel. Hij heeft alleen geen discipline om zijn vaste lasten te betalen. Dat betekent dus nu dat hij zijn oude huurschuld niet aflost en naar een nieuw huis helemaal kan fluiten.
In de slaapvoorziening van de Gele Wagen zullen ze hem ook wel niet pruimen. Gaat hij nu dus kapot? Hij is op het moment zogezegd suïcidaal. Waarom ook niet? Er is toch geen perspectief. Met zijn machojekker aan zit hij aan tafel te kankeren, wel op een huilerige toon.

Per slot van rekening gaat het hem niet om geld maar om grenzen. Het gaat er om dat we hem de baas kunnen. En dat kunnen we dus niet. Thomas wil de eigenlijke afspraak die met hem loopt nog even uitstellen. Die luidt dat bij geweldpleging de politie optreedt en dat hij het uitkeringenbeheer moet verlaten. Dat laatste vind hij erg, omdat dat hem zijn kapstokken ontneemt tot afreageren via onredelijke claims. Maar als we de politie bellen laten ze hem over een uur weer vrij en dan staat hij dus weer voor de deur. Maar we zijn niet altijd met zijn zessen in het pand. Dus hij moet op een subtiele manier in de tang genomen worden.
Voorlopig komt hij 's woensdags de restanten van zijn uitkering ophalen. Niet zoveel als hij denkt, want er is al roodstand, en nu gaat ook die ruit van f.72,01 er nog af.

Tegen het eind van de middag is Peter van Roeien degene die de mensa op de begane grond naast ons, dramatisch terroriseert.

Hij wil iets van de Tour de France horen op de radio. Maar omdat hij helemaal bij de deur zit te eten moet die radio keihard van hem staan. Sjaan zet hem zachter omdat er anders aan de balie bij het opscheppen niet verstaan kan worden wat andere klanten zeggen. Hij komt er aan lopen en zet hem weer keihard. Sjaan zet hem weer zacht en Peter zet hem hard. Nu zet Sjaan de radio uit: een uitzonderlijke stap in haar geval, even zeldzaam als het verschijnen van een komeet.

Daarop duikt Peter van Roeien onder het balideurtje door en duwt Sjaan omver, onder het uitroepen van zijn gebruikelijke taal: "Kankerhoer, die radio staat godverdomme aan en die blijft ook godverdomme aan!" Hij zet hem keihard.

Ik kan dit zelf waarnemen omdat ik als overwerker zelf eveneens een maaltijd gebruik in de klantenmensa, waarna ik maar weer naar boven vertrek om de tijd dubbel in te halen die ik vanmorgen in strijd met Hanekraai's wensen te laat ben gekomen.

Na een half uur, ik typ ratelende ontslagaanzeggingen van Hanekraai aan ex-Banaanpersoneel, verschijnt Nel, de onlangs aangenomen maatschappelijk werkster, kennelijk eraan toe om bij te komen van haar mensa-dienst.
Haar gezichtshuid vertoont grauwe vlekken, ook rode, alle gein is weggevaagd. Niet eerder zag ik haar zo ontdaan. Ze heeft een schrik op haar hielen.
"Wat zie je er moe uit, wat zie je er zorgelijk uit!" roep ik.
"Wàt zeg je, wàt heeft Peter van Roeien met je gedaan?"
"Hij heeft me geslágen," roept ze met haar ludieke pruilmond, of is het deze keer soms helemaal niet ludiek? Op haar onderarm zit een blauwe bult.

"Wat je ook verzint," meldt ze, "nooit is het goed. Het eten is rot, de mensa is rot, de hulpverlening is rot, de uitkering is rot, nooit is het eens goed. Wat Robbie M. een keer tegen me zei voor hij zelfmoord pleegde vind ik dan wel de spijker op zijn kop: jullie hoeven niks meer voor me te bedenken want als ik het zelf niet kan bedenken dan heeft het toch geen zin."

"Verrek, die was nog redelijk."
"Ja maar Peter van Roeien niet, want dat die radio uit moest dat was ook niet goed en daarom gooide hij uiteindelijk Sjaan tegen de grond. Toen sprong die nieuwe stagiair er tussenin. Meteen lijkbleek. Want dat is niet zo'n vechtersbaas. Maar hij als enig mannelijk staflid zat ook nog met de verplichting om de vrouwen te beschermen. Hij werd meteen op zijn bek geslagen en viel ook tegen de vloer en zijn bril was aan gruzels. Zonder bril kon hij meteen ook niks meer doen. Hij bleef verbijsterd liggen. Als je daar achter de balie werkt dan zit je ook als een muis in een val. Inge ging van angst bovenop de bar zitten, die schijt ook blubber als er geweld wordt gebruikt. Maar Sjaan wist weg te rennen en die stormde naar boven om Thomas te halen."

"Ik heb nog tegen Van Roeien geroepen dat dit gedrag niet was te tolereren. Maar zijn antwoord was dat hij een schoteltje appelmoes naar mijn harses gooide. Dat kon ik nog wel ontwijken. Maar toen Sjaan weggerend was wilde hij zich verder op mij uitleven om te laten merken dat hij het wel degelijk maken kon. Toen was ik voor het eerst echt bang voor een klant. Voor verbale agressie ben ik niet bang. Maar als ze me ook fysiek in stukken proberen te hakken dan ben ik dat wel. Want dat wil ik namelijk niet. Dus ik stond in die hoek en maakte een afwerend gebaar en riep: Oh Peter nee alsjeblieft doe het niet! Ik heb hem gesmeekt om me niet aan te vallen. Als ik nog door was gegaan met tegen hem te zeggen dat dit toch echt niet kon dan denk ik dat hij mij in stukken had gebroken. Maar hij zag dat ik stond te beven en dat heeft hem weerhouden. Als je maar bang voor hem bent is het eindelijk eens een keer wèl goed. Dit gebeurde allemaal in een paar minuten. Daarna rende hij de mensa uit."

"Voel je je niet in je waardigheid ontluisterd en vernederd doordat je in een dergelijke positie werd gebracht?"

"Nee want ik was echt bang! En daar schaam ik me niet voor! Ik vind niet dat ik geen angst mag hebben. Ik wil hem ook echt wel openlijk zeggen dat ik bang ben voor zijn kracht. Dat mag hij gerust weten. Ik vind hem ook niet nobel omdat hij ervan afzag me vervolgens in elkaar te slaan. Ik vind hem een walgelijk klootzak. Ik haat hem. Mag ik zo wel praten als maatschappelijk werkster in de drugshulpverlening?"

"Tuurlijk, dat is volkomen normaal. Ik vind hem ook gajus. Alleen van jullie wordt verwacht dat je zodanig professioneel met zulk gespuis omgaat dat je zo weinig mogelijk provoceert en dat je ze inschat op wat ze zijn: psychotici en psychopaten. En dan mag je daarna heus wel hier komen om je subjectiviteit te uiten."

Nel leek nu meer ontspannen en de humor die altijd in onze ogen sprankelt begon weer op te leven.

"Gatverdamme!" zei ze, "ik geloof dat ik toch etensresten in mijn haren heb gekregen. Moet je eens voelen."

"Ja het voelt hard. Net plaksel." "Loop ik voor gek?" "Nee het is kleurloos." "Gatverdamme! Nu heb ik ook nog dat walgelijk bacterievoer van die vuile junk op mijn kop zitten! Gatverdamme wat voel ik me smerig!"
"Ga thuis maar meteen onder de douche."

"Ik vind het zo onrechtvaardig wat hier gebeurt! Die jongen oefent regelrechte terreur uit. Hij kan andere junken de trap af sodeflikkeren, hij kan je uitschelden voor tyfus en kankerhoer en hij kan de mensa binnenlopen en je tegen de vloer trappen. Het kan er bij mij niet in. Wat is dit?!!"

"Maar Nel! Dat weet je toch. De hel bestaat, en hier is het voorportaal, gewoon op aarde. Verrek, die stuur ik naar het bestuur als mogelijke nieuwe naam: Stichting De Hel."

"Maar hoe moeten we dit nou oplossen? Moet de hele mensa nu dicht omdat meneer Van Roeien er niet meer in mag? Een gehuurde bewaker kan ook alleen maar zorgen dat hij buiten blijft. Maar die kan niet voorkomen dat hij achter me aanloopt mee naar huis en dat hij misschien mijn dochter pakt. Zo is hij. Dat doet hij echt. Als hij het gevoel heeft dat je hem tegen hebt gewerkt dan probeert hij je persoonlijk te grijpen. Hij is míjn klant. Dat moet ik niet. Ik ga hier weg. Dat gaat me te ver. Hij wreekt zich soms jaren later nog. Daar waarschuwt hij je zelfs voor. Over tien jaar pak ik je, zegt hij vaak. Ik merk nu al dat ik buiten om me heen kijk. Dat is het laatste wat ik wil. We hebben allemaal gehuild. Het was doodstil in de mensa. Ik zei nog tegen die stagiair jij hebt er ook nog bij dat je de vrouwen moet beschermen. Hij is wel twee meter lang maar daarom houdt hij nog niet van vechten. En toen ik dat zei begon hij nog een keer te huilen."

"We kunnen beter een beul in dienst nemen om bepaalde klanten na werktijd gewoon af te maken," stel ik. "Ja waarom ook niet," vindt ze. "Ze lopen je ook altijd te dreigen met ik maak er een eind aan. Dan ga je daar altijd tegenin."

"Je gaat er tegenin omdat je een geweldig schuldgevoel krijgt als wie dan ook zijn omgeving kenbaar maakt dat hij niet meer leven wil. Er rust een geweldig taboe op om dan te zeggen ga je gang, als jij dat vindt is dat jouw volste recht en ook jouw eigen verantwoordelijkheid, dat zeg je niet tegen zo'n klant. Dus wat doe je, je gaat er tegenin."

"Misschien bedoelen ze dat wel," bedacht Nel nu, "als klanten zeggen zich in de maling genomen te voelen. Want dat doe je dan toch in feite ook? Het zou toch eerlijker zijn om te zeggen: o ja, wil je je van kant maken? Gôh, dat lijkt me inderdaad een goed idee, wat moet je ook nog met dat kankerleven van je? Waarom zou je anderen en jezelf er tot last mee blijven? Er is toch niks en niemand die enig plezier aan jouw bestaan beleeft? Je bent gewoon een dweil die geen knip waard is dus neem een dolk en steek jezelf overhoop dan ben je er vanaf en dan hebben wij tenminste geen last meer van je... Dat zou eerlijker zijn! Want dat bedoelen we toch? Ik zou er geen krimp om laten hoor als deze Peter van Roeien vannacht het leven liet."

Lees het einde hiervan in Dagboek De Gele Wagen

ONDERDEEL VAN DE WIMHEINS.NL SERVICEPAGINA's