De Geluks-
Hoek
"Is het een lekker vliegtuig?" hapte Benno. "Heerlijk! Met een Rolls Royce motor." "Dan zal de Sociale Dienst van me eisen dat ik dat lekkere vliegtuig eerst opeet." "Oh dat wordt dus huren. Op Hemelvaartsdag?? Toepasselijk!"
"Nee dank je," gromde Brokkels, "ik wil wèl een kist van je huren maar geen doodskist. De dag daarop schikt me beter." "Maar dat is vrijdag de 13e!" klonk het onthutst.
Brokkels vloog boven het Museumplein toen de motor een soort doodsgereutel uitstiet en de geest gaf. Op 500 bleek hij echter nog te starten. Maar op 1000 voet sloeg hij met een paar stuiptrekkerige knallen opnieuw af. Brokkels moest overschakelen op voetaandrijving. De pedalen uit alle macht intrappend klom hij over het Rijksmuseum heen. De dekens vielen van bed en met een korte verwensing sloeg Benno de ogen op. Hij voelde zich beetgenomen en glazig. Zuchtend zette hij water om zich te ontgiften met een zure drank. Bij het doorsnijden van de tweede citroen schoot er een merkwaardige pijn door zijn wijsvinger, waarop de zuidvrucht roodkleurde als een bloedmandarijn.
Na de koffie belde hij de Civil Handling Agency van vliegveld Eindhoven op om de meest fundamentele vraag te stellen die je daar zou kunnen bedenken: als men zowel de control zone van Volkel als de aangrenzende CTR van Eindhoven aansluitend wil doorkruisen, kan men er dan mee volstaan om Eindhoven Tower op te roepen of dient men dan beide torens afzonderlijk om toestemming te vragen? Antwoord: "Normaal gesproken waarschijnlijk wel afhankelijk van het verkeer maar daarover kan je beter de Toren zelf opbellen alleen niet in het weekend want dan zijn we dicht al kun je de Toren wel over de radio oproepen omdat de vliegclub dan antwoord geeft maar daarover kan Dutch Mill je natuurlijk veel meer vertellen."
"Niet in het weekend?" stamelde Brokkels vieskijkend, "het is vrijdag!" "Klopt, we hebben er een lang weekend van gemaakt. Het is vrijdag de 13e!"
Benno keek naar buiten. De westwaarts neigende populieren in gesluierd zonlicht gaven hem een vergeefs gevoel. Nu naar Teletekst kijken en ook stilstaan bij de baanrichting en lengte van zijn destination. Er ging door zijn hoofd wat hij nog allemaal moest doen en met een half oog op de klok voelde Brokkels zich opeens veranderen in een flessehals. Hij probeerde de fraseologie te repeteren nodig voor het radiocontact. Een soort plankenkoorts bezorgde hem een bewustzijnsvernauwing. Nou ja de brandstofberekening en Weight & Balance hoefde hij eigenlijk niet in te vullen als je in je eentje vloog. Eigenlijk was een navigatieplan overbodig. Met vereende kracht trok hij een loodrechte streep over de vliegkaart van Lelysdtad naar Budel. Zijn verstand zei hem dat als hij zijn gevoel volgde dat hij dan weer naar bed ging.
Vliegveld Lelystad lag er verwaaid bij. Vlak onder de wolken schuurde een Friendship naar Schiphol die Brokkels deed beseffen dat vliegtuigen eigenlijk lijken op zwevende kruizen. Een eenzame Piper wiekte overijverig door het circuit en maakte slagzij als een lokeend bij elke approach. Brokkels beende de trap van de verkeerstoren op. De wind was 110° en 17 knopen met uitschieters tot 24. "Is het daarom zo stil?" vroeg Benno, heimelijk op zoek naar een argument om niet te gaan. "Nee dat is vanwege de datum," lachte de jongeman.
Bij het vliegbedrijf koffie uit de automaat tappend zei Brokkels tegen de baas dat de dwarswindlimiet van 20 knopen werd overschreden. "Ach het is niet de windsnelheid," riep deze met zeebenen, "meer de vlagerigheid. Gooi die eerste automatenkoffie maar door de gootsteen Benno, dan kan de tweede al smaken."
Opgemonterd deelde Brokkels de baas mee, naar Vliegveld Budel te gaan.
Het geluid dat de Cessna 150 bij het starten maakte luidde: "Plok, plok."
Was er een zekering kapot? De accu deugde want de vleugelkleppenmotor had gedraaid. Benno stapte uit. "De winst van vandaag is al verloren!" schold de baas. "Dit vliegtuig maakt steeds zelf de startmotor kapot, van elfhonderd gulden!" Brokkels pakte een andere vliegmachine. De tanks waren leeg. Bij de pomp was er één wachtende voor hem met de omineuze naam PH-ILL. Toen Benno de benzinespuit van de pomp afnam en de hendel overhaalde stootte hij zijn zere vinger. Terwijl hij het vliegtuig liet vollopen zag hij bloed van onder zijn pleister vandaan de tank instromen.
Op de startbaan moest hij tegensturen door de pedalen uit alle macht in te drukken. Toen hij loskwam draaide de dwarswind hem naar zich toe zelfs zonder dat Brokkels op hoefde sturen. Hoe dat kon? Was het niet logischer dat die luchtmassa een los object in zijn geheel verplaatste? Of had de staart een zodanig moment om het zwaartepunt dat de neus tegen de wind in werd geduwd? Eigenlijk was de theorie interessanter dan de praktijk, want op dit moment voelde Benno zich eerder welkom geheten op de ontgroeningsbijeenkomst van een boxclub dan bezig met een oefenvlucht.
Boven het Veluwemeer viel het vliegtuig naar beneden. Op theorie mocht Brokkels het woord 'windzak' nooit gebruiken. Maar nu begreep hij wat leken daarmee bedoelen. West van de Veluwe bereikte hij een langgerekte ader met ontelbare voortsukkelende bloedcellen, de A1, benevens treinrails. Maar wáár ergens boven deze autoweg bevond hij zich? Toch niet boven het meertje binnen de control zone van Soesterberg? Nu spoedde hij zich oostwaarts. De autobaan spleet karakteristiek in twee armen. Maar waar stond dat op de kaart? Zat hij al in de Deelen-CTR? De rechtervleugel schoot omlaag en Brokkels gaf links voeten. De turbulentie stompte er op los en maakte hem ill.
"Als je ook zoveel voortekenen in de wind slaat!" mopperde hij tot zichzelf. Het ligt in het karakter van de luchtvaart om neer te kijken op alles wat lager is, zoals burgervliegers op militairen of omgekeerd en ultralight op modelvliegers enz. maar thans keek Brokkels neer op zichzelf.
Hoe vaak was hij hier beneden op padvindervakanties hopman geweest, en hoe smadelijk was hij nu aan het knoeien?? Het onbelemmerd rondfladderen als een vogel en het besef van verantwoordelijkheid als vlieger vulden hem met een raar mengsel van gemakkelijkheid en stress. Benno werd misselijk van het schokken op de turbulentie. Ontgoocheld begaf hij zich noordwaarts en vroeg boven het Veluwemeer aan Lelystad om zijn vlucht naar Budel af te melden.
In de flare hing Brokkels als gevolg van de tegenwind bijna stil boven de baan. De vèrhuurder had ook pech met zo'n korte vlucht. Maar zijn humeur had zich hersteld. "Verstandig," oordeelde hij, "geen risiko's nemen. Een ongeluk zit in een klein hoekie." "Ja maar!" riep Brokkels, "het geluk óók!"
In het logboek had hij zijn bestemming EHBD (Europa Holland Budel) nog niet ingevuld. Thans maakte hij er gewoon van: EHLE (Europa Holland Lelystad). Was dat bijgeloof? Want hij had heimelijk geredeneerd: met een beetje ongeluk moet ik invullen EHBO.
WIM HEINS