De Perfecte
Vlucht
"Dàcht??? Dáár hebben we niks
aan in de vliegerij!"
De docent op de theoriecursus voor het A-brevet grijnsde breed en wreed. "De achtervleugels hebben òf lift òf ze hebben geen lift. U dacht van niet? Maar hoe kunnen ze dan nog overtrokken moeten raken?"
Perplex blikte het leergezag voor de klas naar de cursist met de beurt. "Ja bedoel ik maar," meende de knaap, "en door die lift tegen de staart duikelt de neus."
"Maar dat is de kleuterverklaring. Nu de echte!"
Benno Brokkels zag het gemodder van zijn medeleerling aan. Hij vond zichzelf de beste van de klas. "Nou wat gebeurt er tijdens de stall?" drong de leraar aan. "Wie??"
Zo'n makkelijke vraag was Brokkels' eer te na om op te gaan happen. De theorieklas vulde zich met het geroep van de middelmaat. "Lage powersetting!" schreeuwde er één. De docent ging tegen de wand staan om het rumoer langs te laten. "Er gaat een toetertje toeteren!" En van de achterste bank: "Maar niet bij grote vliegtuigen!" Twee heren in maatkostuums riepen door elkaar: "Bij grote vliegtuigen hoor je een hele zwoele vrouwestem... hoor je een hele sexy dame! Stall! Stall!!"
Brokkels vond de maat nu wel vol. "Het aangrijpingspunt van de draagkracht," riep hij, "schuift naar achteren en dáárom gaat de neus omlaag."
Met priemende vinger wees de docent in Benno's richting. Brokkels stak stijf zijn tongpunt naar de anderen uit. "Weet je toevallig ook het verschil tussen een Piper en een éénpersoons zweefvliegtuig jongen?" Brokkels kuchte: "Ja die hebben geen kleppen."
"Fout! Je kunt geen meisje meenemen."
Er viel een stilte. "Want daarvoor zitten jullie hier namelijk, heren." Men voelde zich doorzien. Hoe wist die vent zoïets?
Een jaar later heeft Benno Brokkels zijn brevet. De hand van het meisje voelt gespierd maar ze drukt hem heel zacht in de zijne af.
"Annemoon."
Benno monstert zijn nieuwe buurvrouw ademloos en voelt zich angstig.
"Naar een ruiterweekend?" begrijpt hij. "Op Texel," vervolgt ze. "Met een stel meiden." Ze heeft dikke houtblonde pony, stug als koren. Wat een deerne. Ze onderbreekt het directe oogcontact nu en dan een seconde om Benno ruimer op te nemen. Royaal liegt hij haar voor: "Toevallig moet ik daar zondag landen! Vlieg je soms mee terug?"
Zwartgetekende wenkbrauwwaaiers deinzen gealarmeerd omhoog. "Of de duivel ermee speelt!" roept ze achter haar hand. "O ja," begrijpt Benno, "die laat het bloed kruipen hè?" "Zeg dat wel. Ik had namelijk een vliegende vriendin. Met een reclamesleep werd ze aangevallen door een zwerm kraaien." "Waren die het oneens met de tekst?" "Ik weet niet maar het werd haar dood." "Lieve hemel dat vind ik wel een héél vies verhaaltje." Annemoon doet een stap terug. "Ik durf zelfs niet eens meer in een auto met iemand." "In je eentje wel dan?" "Nou dan hoef ik me niet over te geven hè." "Maar we hoeven toch geen loopings te doen of onder bruggen door?"
Haar surplus aan goedlachsheid wordt weer luister bijgezet door voorname, smetteloze tanden. "Nou ja zolang we niet als een herfstblad naar beneden vallen... ik vraag mijn vriendin wat zij er van vindt." "Gaat die ook naar dat ruiterweekend?" "Nee die is bang voor een paard."
Met de trage kracht van een eikenhouten orgelpsalm schroeft de trouwe vierzitter zich die zondagmiddag op statige hoogte langs de hemelboog. Straks op de terugweg zal Brokkels in gezelschap zijn van een stralende vlam! Elke verliefdheid scheurt zich nu eenmaal open met zijn eigen muziek, in dit geval een kalme orgelpassaat die 's nachts waakdromend door zijn hoofd zingt en die thans rustgevend ronkend wordt aangewezen door de toerenteller.
Uit boerenkoolkleurige bossen ten zuiden van Den Oever strekt zich, striemend nauwkeurig maar ook als een juichende kreet, een magere zendmast omhoog, en wel dermate kaarsrecht, dat't de kabel gelijkt waaraan de wereld berust, als een luchter in een hemelhoge kathedraal.
De meteo heeft een inversie gemeld op 2500 voet en Brokkels wil daar bovenuit. Rond 2700 voet slaakt hij een kreet. Een paradijselijke helderheid strekt zich als een inwijding plots uit boven een dampige zee van kwikzilveren gassen! Die alle luchtverontreiniging er onder houdt. Klare verliefdheid, dat is de volmaaktheid voor het grijpen! Wie anders dan Annemoon vormt nu de laatste poort naar hemel op aarde? Aan hem de eer haar geschokte vertrouwen nieuw leven in te blazen door middel van een perfecte vlucht! Goedgeluimd torent een glinsterende stapelwolk in het glasheldere zwerk.
Als Brokkels de zepige nevels weer inscheert met de approach chart op zijn knieën is evenwel vliegveld Texel nergens te bekennen tussen al dat groen. Bestond er maar roodbruìn gras. Voor landingsbanen. Dàt moesten ze eens genetisch manipuleren! De noordoostpunt van het eiland doemt reeds op. Terugvliegend wordt Benno enkele in het groen geplaatste luchtvaartuigjes gewaar. Texel Radio vraagt of hij het nogal vinden kan. "We hebben u in zicht op final. Maar u moet veel verder naar links!"
Na een perfecte landing sjokt Benno uitgeput op het terras af.
Een blonde spring-in-het-veld strekt haar arm zo ver hemelwaarts als ze kan en zwaait blij. "We zagen je nog wat rondstunten!" schatert Annemoon met stralende ogen en tanden. "Dag blozend blondje," ontspant hij zich. Ze draagt een olijfgroen T-shirt en dito rok met zwarte sterren. De zon speelt in haar ogen en maakt de kleuren van haar irissen veranderlijk als een vloeistofdia. "Dit is de piloot jongens!" roept ze tot drie ruiterdames die zelf wel paarden lijken.
Baldadig kust ze en doopt daarmee zijn nieuwe identiteit meteen in een verliefdmakend aroma. "Heb je je moed ingedronken?" snuift Brokkels. "Ik moet me toch durven overgeven! Lust je ook een glaasje spiritualiën tegen de moeilijkdoenerij?" "Wel alle straalstromen en cumulonimbussen!" vloekt de piloot, "wat ìk nodig heb is een hete koffie!"
Aan het eind van de dag bij de preflight walk around, hangt Annemoon als een ongebrevetteerde aardsengel om zijn hals. Ze laat hem los en begint baldadig aan de propeller te sjorren. Hij bindt haar met de veiligheidsgordels vast op haar stoel. Even later raast het tweetal over de baan. Langs de blote wadden kruipt een slome vlek naar het zuiden: hun eigen schaduw. "Het vliegtuig is een vogel!" juicht Annemoon. "Jij bent de hersens en ik ben het zieleroersel!" Benno trimt het hoogteroer af zodat hij het stuur kan loslaten en omhelst haar. Een melig gegiechel borrelt uit haar op. Vlak voor zijn ogen ontbloot ze haar majestueuze gebit met psychedelisch grote tanden. "From high to low," hinnikt ze, "look out below! Hahaha!" Benno veert overeind. "Wat zeg je nou?" Ze wijst op een stickertje onderaan het instrumentenpaneel. "Is dat nou schuine pilotepraat?" "Ooh, nee, van een hoge- naar een lagedrukgebied wijst de hoogtemeter te optimistisch aan..."
Dead ahead ontwaart Benno de silhouetten van mijnenvegers en fregatten. "Grote goden we zitten midden in de control zone van Den Helder!"
Brokkels geeft vol gas en wendt de steven oostwaarts door middel van een steile bocht. "Misschien dat het een les aan de mens is," oppert Annemoon, "die hem leert hoe fictief een grens is..." "Wie zegt dat?" "Jules de Corte. Dááárom zijn de wolken zo snel... Dat liedje draait mijn vriendin zo graag voor het slapen."
Boven Flevoland zwijgt Lelystad Radio als het graf. "Unable to receive you," zegt Benno professioneel, "I take runway 23 for landing." "Gaat het landingsgestel soms niet uit?" vraagt de passagier eigenwijs.
"Ja best hoor! Als ik dàt vergeet! Dan wijzen de propellerbladen achteraf naar degene die het op zijn geweten heeft haha!" Grote aardedonkere ogen kijken hem aan of ze het in Keulen hoort donderen.
Onbegrijpelijk toch dat Vliegveld Lelystad doodleuk verzuimt om uit te luisteren. De touch-down is een juweel. De zon staat sfeervol laag. Annemoon slaakt een zucht. Ze taxiën langs de windzak. "Kijk," wijst ze, "een veilig vrijen ding aan een paal."
Stram en beducht komen wat mensen van het terras afkruipen en drommen voor de hangar, waaronder Brokkels' voormalige instructeur. Die maakt een onthoofdingsgebaar met zijn hand. "Wat wil hij nou??" roept Annemoon. "Dat we de motor uitzetten. Vluchten kan niet meer."
"Ooh Benno... bedankt!" Ze zuigt zich vacuüm aan zijn mond met een langgerekte letter M uitlopend in een bazig "Mwàah!"
Hij ontgrendelt de deur. De instructeur roept naar binnen: "Wat vind je er zelf nou van?!" Somber staart men Brokkels aan.
"Een perfect succes!" verklaart hij, Annemoon dwars op schoot.
"Tot hoe laat mag jij hier landen man!"
"Tot tien uur vanavond dacht ik..."
"Dàcht?? Daar hebben we niks aan in de vliegerij. Het vliegveld is al drie kwartier gesloten."
"Ach wat!" ontvlamt de passagier. "Die jongen deed het perfect. Ik ben verschrikkelijk trots. Dat ik dàt heb gedurfd! Dankzij hem! Ik ga meteen mijn vriendin opbellen. Die schat is dolblij dat ik mijn angst heb overwonnen. Want nu kunnen we weer een vliegvakantie boeken!"
"Dat verandert de zaak natuurlijk, schat!" stelt de instructor. "Want als het zo ligt dan kunnen jij en je vriendin de boete délen. De Toren moet het namelijk aangeven bij de Luchtvaartpolitie. En die doet nu eenmaal niet zó!"
De rot in het vak kijkt het tweetal aan tussen zijn gespreide vingers door.
WIM HEINS