Solo
Overland
Lelystad Airport.
De Cessna 150 in hemelsblauwe en wolkenwitte schutkleur had een dichte zwerm muggen geschept. Vies bekeek de bijna geberevetteerde Benno Brokkels de ruit. 'Windows CLEAN' zei de checklist. Brokkels jogde naar het keukentje van de vliegschool voor sop. Want zoals zijn instructor Bob al had uitgelegd over het verschil tussen insecten en F16's: een mug op de ruit blijft plakken maar een straaljager niet.
Door een natheldere vochtfilm op het glas blikte hij even later naar een tweemotorige hoogdekker die met uitgestoken poten naar de aarde tastte. Zelfs het stoerste vliegtuig oogt kwetsbaar als hij landt. Paardekrachten galmden in galop langs de hangars, echo's rolden en striemend gumden zijn banden de baan.
Een echte piloot heeft hart voor zijn vliegmachine dus bij de platformcontrole werd er ook gekust. Benno legde een servet op de vleugelrand over het gat van de overtrek-warning, om geen muggen te vreten, en zoog hartstochtelijk. De toeter van het vliegtuigje gilde als een slachtbig. Gepikeerd stapte hij aan boord om in de achteruitkijkspiegel de vastgeplakte restanten papier van zijn mond te scheuren.
Matige winden voerden zachte droge lucht aan, zei Teletekst pagina 707. Zicht meer dan 20 km. En hoge druk, dus gegarandeerd een blokkade tegen depressies. Met de ezelsbrug MaMa Mia zette hij het Mengsel rijk, de Masterswich aan, de Magneten beide (want een vliegtuig heeft twee bougies per cylinder), reed naar de benzinepomp en sloot de brandstofkraan.
Tijdens het terugtaxiën viel plotseling de motor stil. De stall-warning begon vervaarlijk te fluiten. Stortte hij al neer? Opspelende grondwind uit een vreemde hoek woei het overtrekgat binnen. Brokkels wrikte aan de benzinekraan die hij na het tanken was vergeten weer open te draaien. Ineens zag hij de krantefoto voor zich van een Cessna 182 op zijn rug, alhier in een akker geduikeld met uittollende wieltjes, omdat men water in de benzine had. Zó zou hij alsnog motorstoring krijgen tijdens de start! Want na het tanken was hij ook vergeten om te drainen! Snel tapte hij nog benzine af controlerend op water en vuil.
Het circuit uitvliegend loerde hij neer. Een geel streekbusje draaide een weg op en kroop onder een kap van omfloersende boompluimen in uitgeput legergroen, alsof hij voor Benno vluchtte.
Te Staphorst strekte de dikke puntige kerktoren zich parmantig ten hemel namens het dorpsgeslacht.
Hoogeveen Radio waarschuwde voor towing banners. Dus Brokkels telde voor twee toen hij drie kisten in zicht had, sleepteksten voortzeulend. Zijn kinderziekte (nog te hoog boven de baan de snelheid eruit trekken) was bijna over maar toch landde hij zeg maar positief: de Hoogeveense grasmat werkte als trampoline. "Was het wel één landing?" vroeg de havenmeester fronsend en wilde er drie berekenen.
Bij Zurich wou Brokkels de Afsluitdijk aan de zuidkant langs ònder restricted area EHR 4C lopend van 1000 tot 2000 voet. Een duistere militaire instantie 'Cornfield' genaamd op de frequentie 122,1 MHz scheen hierover de baas te spelen.
Veiligheidshalve riep hij deze macht maar aan. Het antwoord kwam in de Russische taal. "Say again and speak slower!" klonk Brokkels ontdaan. Schuilgaand achter een branding van radiostoring herhaalde de krakende stem: "This is Cornfield, you are cleared to proceed all the way..."
Dit verstond hij pas toen hij het opgenomen bandje thuis voor de 25e keer scherp beluisterde bij koffie. Maar ter hoogte aldaar moest hij rekening houden met alles. Dus: "Say again the altitude!" "Pappa Hotel Whisky India Mike, I did not say an altitude! Cornfield is closed now. Contact ..." En nu komt het enige wat hij meteen verstond: "One one niner decimal tree." Aha de Texelfrequentie, dus einde van dit gesprek! hij bevestigde: "119,3 Pappa India Mike!"
Wat genant dat twee menselijke wezens van goede wil in zo een rijk en modern land elkaar niet eens verstonden. Benno dook onder EHR 4C door op 700 voet, zette het gyrokompas gelijk, controleerde op carburatorijs, en draaide de droogvallende Waddenzee op.
De Texelse havendienst geeft altijd een hand. Benno betaalde één landing.
Aan een ander tafeltje in het vliegveld-restaurant dronk een zwaar genietend uitziende man koffie met Vieux en stak onverwijld tegen Brokkels van wal met de vraag wat "El Al" betekende. "Effe lekker Asociaal landen," wist hij al jaren.
Benno Brokkels schreef ansichtkaarten naar vriendinnen, controleerde olie, brandstof en taxiede weer weg. "Er moet nog één parachutist landen," zei de toren, "dan kunt u starten."
Op de terugweg vloog hij al zo geroutineerd dat hij zelfs van het uitzicht genoot. Het brutale Medemblik drong zich hebberig en hoekig het water in alsof het geen riante binnenhaven bezat. In de diepte kroop een spierwitte vlo over een wei. Dat was een zilvermeeuw die dacht erg hoog te vliegen.
Brokkels schaduw haalde hem in op de landingsbaan van Lelystad.
De Cessna rook de stal.
WIM HEINS