Kruisraket
op Drift
(De technische versie van dit verhaal heet Kruisraket op Dreef).
Gisteren heb ik
luchtvaartmaatschappijtje gespeeld.
Dorpsgenote Sandra beschikte volgens mijn administratie over maar liefst 200 Air
Miles. Genoeg om gratis mee te mogen op een verkenningsvlucht naar vliegveld
Budel vlakbij de Belgische grens.
Op het juist nieuw aangelegde platform van Lelystad Airport stond gereed de trouwe PH-LEH, een oude Piper Warrior II. Er lag een rug van 1025 mb en de bijbehorende dampigheid onttrok de PTT-toren van Lelystad-haven (10 km ver) geheel aan het oog. Ik controleerde de kleppen en kon de ezelsbrug van les 1 nog altijd niet mijn hoofd uit jagen: OB damesverband - check Overbrenging en Bevestiging.
Er tufte een helse machine naderbij die op het platform een vette bloedrode band voor de parkeerplaatsen langs wilde neerklodderen.
"Wij gaan net weg hoor!" suste ik de uitvoerder.
"Waarom zit die rand zo hoog?" wees Sandra op het dashboard.
Ik pakte voor haar een kussen uit het bagageruim, om op te zitten.
"Moet ik daar mijn voeten op houden?" wees ze op de pedalen. "En moet ik daarmee sturen?" "Jij blijft overal van af anders sluit ik je op in het toilet."
We taxieden naar de pomp.
"Rijdt dit vliegtuig over de grond op de kracht van die propeller??" riep ze, "wat leuk!"
Na de brandstofinname konden we niet vertrekken omdat de vliegtuigsleutels nog in de tankautomaat zaten en toen mijn assistente die eruit had gehaald konden we ook niet weg omdat we anders met de vleugel het gebouwtje hadden neergemaaid zodat ik de Piper Warrior eerst weer met handkracht achteruit moest duwen.
Op 1000 voet zag ik het Veluwemeer liggen en daarachter ontelbare watten. Reeds eerder dan verwacht raakte ik mijn track geheel bijster. Het stadje Putten werd overstelpt door groen en leek dus een bos. De westelijke Veluwezoom onttrok zich volstrekt aan mijn zicht omdat ik er pal boven vloog zoals je de stationsklok ook niet ziet wanneer je eronder staat. Op zoek naar markant landschapsschoon centrifugeerde ik orbits en achten, die ik moest coördineren op mijn gevoel want de bocht/slip-indicator was eruit gesloopt. Nu werkt mijn intuïtie in zoverre gaaf dat ik het direct door heb als een passagier stil en star voor zich uit gaat kijken en ook nog haar plastic tasje volkotst. Dan voel ik me: niet smooth vliegend en dùs schùldig!
"Ach dat bumpy hogedruk gebied maakt je ziek!"
"Omdat je zo ronddraait."
"Het is veel te turbulent. We gaan terug! Due to sick passenger."
Haar mond schoot in een lach, haar ogen werden groot en ze zweeg afwijzend.
Gelige akkers en talloos groen in bonte gradaties gingen ver voor de horizon in kleurloze vaagheid teloor. Ik ontdekte onder ons de driehoek west van Putten: autoweg-spoor-hoogspanning. De laatste gebruikte ik als leidraad en bereikte het Voorthuizer meer. High- en railways leidden nu weer herkenbaar de nevel in en die volgde ik op goed geluk zodat we weldra conform de kaartkoers een niet mis te verstane, ordelijk bij elkaar geharkte massa gebouwen bereikten: de stad Ede. Hoogspanningsmasten regen zich volgens afspraak aaneen, wouden lagen betrouwbaar op hun plaats en de River Rhine doemde op. Het gevoel alles onder controle te hebben verleidde me de aandacht wat te laten verslappen maar mijn realiteitsbesef was op de proef gesteld. Genieten van het uitzicht liet ik over aan de passagier, die haar spuugzak nog vasthield.
We volgden de Waal, een wellustige diva kronkelend als een aal, met gedurfde Betuwelijnen, zich behaagziek uitstrekkend door de nevels.
Bij Zaltbommel boog de Piper
Warrior zuidwaarts en verliet daarmee de rivier. De twee helften van de
kolossale hangbrug, vanaf beide oevers in aanbouw, hadden zich nog nèt niet met
elkaar verenigd. Maar het gewapend beton van beide draagmasten keek reeds honend
neer op de St. Maartenkerktoren met zijn stille, vastberaden uitademing van
eeuwen gotiek.
Ik riep Eindhoven Tower vast op. In zijn klaring voor het kruisen van de control zone zei de verkeersleider: "The QNH is 1019 millibar and report the airport." Ik zei in de readback "will report... Eindhoven" omdat ik even niet wist of de 'airport' zelf helder in zicht zou zijn, zodat ik in elk geval mijn positie kon rapporteren boven de stad. De genoemde luchtdruk op zeeniveau van 1019 mb. moest ik in de hoogtemeter zetten. Maar omdat die alleen een schaal bezat voor inches kwikdruk, gingen de millibars er niet in. Mijn assistente moest een conversietabel doorzoeken.
Tegen mijn verwachting strekte Eindhoven Airport zich met majesteit zo helder uit. Ik moest een orbit over left maken om landend verkeer langs te laten. "PH-LEH, maintain over the city of Eindhoven 1200 feet," zei de toren. Als ik per ongeluk beneden de opgedragen hoogte zakte dan kreeg ik meteen het gevoel dat er autoriteiten hun wenkbrauwen fronsten en dat ze dan met een grote rode ballpoint bij mijn vliegtuig een streep zetten door zwerk.
Toen we 'along the railway' de control zone verlieten zag ik dat de baan van Budel al uitnodigend was uitgerold.
Gejaagd greep ik door de papieren in mijn map om de visual approachkaart boven te leggen. We zaten in een zwenking. "Nee Wim!" zei Sandra gedempt alsof er mensen sliepen. Dit was géén dialoogzin uit onze normale conversatie, maar ook geen monoloog. Ik wist dat ze zich niet met het vliegen bemoeide maar met mij! Het was een fluistering van intuïtie, omdat ze nervositeit bespeurde. Ik greep de approachkaart van onder mijn stoel. Haar woorden hadden geklonken op een zieleniveau waarop ik geen verbaal antwoord schuldig was, en waarop ik slechts voor haar smolt zoals honing op de tong.
We streken over gele zandheuvels vol militaire bandensporen gelardeerd met groene pollen bomen.
Toen we op Vliegveld Budel de deur openden overviel me de machtige stilte van woeste, ongerepte natuur; de rust en beslotenheid van een groen omzoomde oase. Het horeca-etablissement was gesloten. Maar in het havengebouwtje deed een functionaris dienst. De landing kostte f.35,= inclusief onbeperkt automatenkoffie, goddank!
Ik vroeg waarom er bovenop de verkeerstoren een paal stond met een karrewiel. Vormde dit zo'n passende locatie voor een ooievaarsnest? Nee het was de antenne van een VHF direction finder. Op een grote display stond "200": de magnetische koers te sturen naar het veld toe, door het laatste vliegtuig waarmee radiocontact was onderhouden: onze PH-LEH van ons dus.
Op het gras dronk ik bekertjes pep uit de automaat. De bosgeuren en de idyllische rust schonken me de illusie hier te blijven. Sandra mijmerde: "Als de hemel van de aarde houdt waarom komt hij dan niet naar ons toe?" "Helaas!" riep ik uit, "we moeten kosten noch moeite sparen om er zelf heen te gaan."
We stapten aan boord. Strobelight en elektrische fuelpump maakten een versleten geluid doch werkten correct. Mijn assistente pakte eerst de heupgordel van míjn stoel en gaf hem terug met de woorden: "O die is van jou, schat." Ze draaide zich om voor de schoudergordel.
Ik dacht: " Schat?? Verdomd, ze heeft een absence. Duizend valwinden! Ze heeft een slip of the tongue!"
Op de terugweg volgde ik de Waal tot de hoogspanning van Centrale Dodewaard en boog daar naar heading 350. Een geoliede vlucht van één uur: stabiel op koers, een kalme atmosfeer, de neus op de horizon en die schat genietend naast me.
Nee echt, ik vind de Warrior een prima strijder.
WIM HEINS