HELDERVOELENDE PARAGNOSTEN
 TRUUS HARTSINK EN ANDRÉ SCHAAP 

Op 3-4-89 bezoek ik voor het eerst de 'aura-lezer' André Schaap. Je kan hem beter definiëren als heldervoelende paragnost, want hij stemt zich in feite niet zozeer af op de aura maar meer op de uitstraling van het fijnstoffelijke of astrale lichaam. Impulsen uit het mentale lichaam (de geest) veroorzaken hierin wervelingen en trillingen welke het emotionele leven vormen. Het intermediair tussen het astrale en het grofstoffelijke (fysieke) lichaam, is het etherische lichaam. Hierdoor kunnen fricties uit de fijnere niveaus worden afgedrukt in het fysieke lichaam (symptomen). André Schaap acht symptoombestrijding zinloos zonder te kijken naar de toestand van bewustzijn en geest.

Je hoeft een heldervoelende niet eerst je verleden uiteen te zetten, zoals bij een psycholoog. Hij stemt zich op je af en verwoordt wat hij voelt. Niet jij hem, maar hij vertelt jou hoe het zit.

André Schaap begint:

"Jij hebt een sterke wil hè. Ik heb het gevoel dat jij gekomen bent, toen je incarneerde, met een sterke houding om je boven de dingen te stellen, iets verbetens ontstaan in vorige levens, omdat het eeuwen waren waarin je niet jezelf mocht zijn.

Jij maakt je een voorstelling over hoe een situatie moet verlopen en dat probeer je dan ook zo goed mogelijk te organiseren. Je zou een goede bestuurder kunnen zijn, want je houdt de hand er aan dat het ook gebeurt, maar als het anders gaat dan je verwacht dan ben je toch wel tamelijk star. Jij bent iemand die vreselijk veel MOET. Waarom voel je je eigenlijk zo verantwoordelijk? Identificeer je je met je werk? En als het mislukt dan wijs je jezelf af? Ja er is een sterke drang om iets te bereiken in de wereld, toch ook om iets te bewijzen over jezelf, dat je toch een waardevol mens bent, en als het niet gaat zoals je eist dan ben je weinig flexibel, dan geef je geen ruimte aan wat er wel is.

Zoals je met anderen omgaat ga je ook om met jezelf. Het vloeibare, dat van vrouwelijke aard is (een man heeft eigenlijk ook een vrouw in zich) en het kwetsbare in jezelf, krijgen niet de ruimte, vanwege een gevoel van onveiligheid. Je stelt je er boven met beheersing en controle, met een mannelijke energie.

Sexuele energie is vloeibaar en verbonden aan de rechter hersenhelft, waarin het gevoel, het meegaande, ook het kinderlijke zetelt. Sexuele energie komt uit het tweede centrum (chakra). Dat is bij jou niet helemaal geblokkeerd, maar toch zit het voor een deel vast.

Het stuitcentrum is het meest fundamenteel, en moet zorgen voor een basishouding. Jij hebt een enigszins zwakke grondhouding, omdat je niet de instelling hebt dat je er mag zijn zoals je bent. Je hebt niet de houding van ik ben die ik ben en verder zal ik wel zien. Je MOET iets in de wereld. Je denkt niet ik wacht wel af tot het voor mijn voeten komt en dan is het vroeg genoeg.

Je houding naar jezelf toe is heel voorwaardelijk. En zoals je jezelf te weinig ruimte biedt doe je dat ook naar anderen.

Jij denkt dat je iemand de ruimte geeft, en er is ook wel een zekere openheid, maar het heeft iets straks en ingekapselds. Er hoort een meer gesloten lichaamshouding bij. Daarbij houd je met je gedachten ook iets dominants en voorwaardelijks.

Je hebt ook wel warmte. Maar die is voorwaardelijk. Je kijkt eerst of iemand aan voorwaarden voldoet. Zo niet dan stel je je er boven, zij het niet met woorden maar dan toch in je gedachten."

Ik antwoordde dat ik mezelf heel vriendelijk en voorkomend vond, en ook authentiek, want er huisde volgens mij een heel aardig iemand in me.

Hij zei: "Ja dat is ook zo. Maar die vriendelijkheid is voorwaardelijk, omdat je je niet uit zoals je je werkelijk voelt, want zoals je je werkelijk voelt daar stel je je boven.
Toen je op aarde kwam was die neiging heel sterk, om je erboven te stellen, maar naarmate je je dit aspect nu steeds beter bewust wordt zal je het meer en meer los kunnen laten en je meer náást anderen stellen, omdat we allemaal alle fasen door moeten maken."

Over walkman's in de trein: "Toen je incarneerde heb je geopteerd voor een eeuw waarin walkman's voorkwamen."

Ik: "Nietwaar want de cassetterecorder verscheen pas op de Berlijnse Funkausstellung van 1961."

Hij: "Maar hij lag wel al op de plank. Ik vind het ook vervelend in de trein maar hoe ga je ermee om? Wat je er in stopt krijg je er uit. Als je op een briesende toon aangrijpt op iemand die egocentrisch zit te trippen op zijn harde muziek, dan krijg je een egocentrische reactie terug.

Wanneer je daarmee wacht tot je jezelf al half hebt opgevreten van ergernis dan denk ik dat die coupé al bol staat van een elektrisch veld, want gedachten zijn energie. Daardoor zet iemand zijn walkman juist harder. Zo trek je het aan, zeker weten. Jij draagt de neiging in je om je ergens met ego-energie boven te stellen, maar als je je zo ergert aan iemand die eigenlijk egocentrisch en asociaal bezig is, dan betekent dat ook de confrontatie met dat stuk van jezelf, waar je nog niet klaar mee bent.

Dat je het als iets negatiefs ervaart betekent niets anders dan dat het nog duister is, dus dat het licht van bewustzijn er nog niet bij is gekomen. Als je met egokrachten reageert zo van en nou zal jij stoppen met die walkman in de trein, dan roep je gelijksoortige egokrachten op. Je kunt er beter vanuit gaan dat iemand nog niet zo ver is, zonder neerbuigend te zijn, en reageren vanuit zielenkrachten, vanuit de rechter hersenhelft, vanuit het hart.

En als je dan gevraagd hebt, vooral met liefde, zou je het erg vinden om het iets zachter te zetten, en iemand weigert, dan moet je de kleinste durven zijn en naar een andere coupé gaan, zonder te gaan schelden, want die ander is net als jij een wezen in evolutie. Jij hebt het recht kenbaar te maken wat je vervelend vindt, maar je hoeft die ander niet te gaan verbouwen, want dat moet hij zelf doen."

Ik antwoordde de heldervoelende van mening te zijn dat middels repressie grenzen gesteld dienden te worden aan asociaal gedrag in plaats van dit via oneigenlijke tolerantie voor zogenaamde ontoerekeningsvatbaarheid juist in de hand te gaan werken, en dat ik NS daarom schriftelijk had verzocht 'geen walkman' coupé's te creëren.

Volgens André: "Het is voor jou van wezenlijk belang ruimte te bieden aan het kleine in je, klein te mogen zijn met liefde voor jezelf in plaats van boven jezelf te gaan staan. Ook met je vriendin moet je je zoveel mogelijk uitspreken als je je zwak of klein voelt, met liefde voor jezelf, en met de liefde die je haar op dat moment kunt geven. Want als je je niet meer boven jezelf stelt kan er stromen wat er is en wordt het tweede chakra verlevendigt in plaats van bekneld.

Er is ook veel boosheid in je. Boosheid zet zich vast in de linker hersenhelft, al hoort het verdriet dat er achter zit in de rechter. Boosheid wil zich afreageren, terwijl de pijn van het verdriet moet worden gevoeld om ervan bevrijd te worden.
Je hebt ook warmte."

Ik: "O toch wel?"

Hij: "En wanneer je het niet hebt kun je jezelf dat vergeven. Er staat druk op je beide ogen. Op het linkeroog meer dan op het rechter, maar op het rechter staat ook druk. Dat is verbonden met de denkkracht van de linker hersenhelft. Er gaat een egogerichte energie vanuit naar de omgeving met iets dwingends, alsof er een kefferig hondje achter zit.

De vrouwelijke zielsenergie treedt bij het linker oog niet zozeer naar buiten maar keert zich meer naar binnen en wordt daar als het ware ingekapseld.

De ogen zijn de spiegels der ziel maar de kracht van de ziel krijgt niet de ruimte, blijft in een bepaalde beslotenheid, kan niet stromen. De ogen zijn ook verbonden met de nieren, met vloeibaarheid, water en met het onderscheiden van water en vergift en de nieren krijgen weer energie van het tweede chakra."

Hij vraagt of ik wel eens gedacht heb aan regressie-therapie. Ik antwoord dat mijn reïncarnatietherapie-avontuur via Pieter Langendijk, is geëindigd bij diens vrouw, Agnes van Enkhuizen, die vond dat ik mijn lichaam bestuurde als een automobilist die op het dak zit. André zegt dat hij dat bedoelde toen hij zei dat ik er boven ga staan.

Uit onveiligheid is bij mij het denken een eigen leven gaan leiden, terwijl dit het instrument hoort te zijn dat gevoed wordt vanuit de ziel, aldus de heldervoelende.

Over mijn ontelbare schreeuwsessies bij de rebirther Hans Jansen, stelt Schaap dat ik daar eerder in een weerstand zat dan in de doorbraak van een overgave.

Nadien bezoek ik de paragnost André Schaap om de twee weken en neem steeds sessies van twee uren. Ik ben juist uitgetreden uit mijn laatste baan met de verwachting nooit meer in het arbeidsproces terug te keren, dus heb ik geld genoeg terwijl de paranormale waarzegger er op zijn beurt geen tarief op nahoudt. Er staat alleen een geldpotje, maar hij controleert niet wat ik daar in stop. Ik plaats mezelf op een uurtarief van 25,= gulden.
Na maanden worden mijn bezoeken minder frequent, maar niet minder intensief, omdat het me fascineert dat hij door ruimte en tijd heen kennis op kan leveren omtrent alles wat er ooit in mijn leven plaatsgreep, en dit bovendien gerelateerd aan levens daarvoor.
André Schaap hanteert dan ook het levensbeeld van incarnatie en zonodig reïncarneren vanuit een spirituele wereld, of hoe het ook heet. Hij meent het voorlaatste leven op aarde met zekerheid te kunnen duiden, voelen veeleer dan zien. Over zijn helderziendheid vertoont hij geen pretenties, maar wat hij voelt heeft voor hem de stelligheid als van het voelen met je vinger aan de tafelrand.

Ik heb op dat moment al tien liefdesrelaties gehad, afgezien van eenzijdige en onbeantwoorde passies, maar al die verhoudingen kan ik nu ongelimiteerd doorspreken. Waar ik nooit over heb kunnen praten, met iemand die erbij geweest was, dat kan ik nu wenden en keren met hem. Hij stemt zich af en daarna is hij op de hoogte. Zijn vertolkingen en antwoorden zijn voor mij zo significant dat ik hem voor mezelf aanmerk als een betrouwbare bron.

Alle gesprekken leg ik vast op audio-cassettebandjes, niet alleen omdat het terugluisteren nog nieuwe gezichtspunten opent, maar ook omdat het dermate essentieel en gedetailleerd aanvoelt dat het in mijn geheugen op termijn ongetwijfeld verloren gaat aan de vergetelheid.
Dat gaat zo door tot in de 21e eeuw en mijn laatste consult is nummer 82 in 2007.

Ook mijn geliefden  sleep ik mee naar de man en ik heb nog nooit iemand meegemaakt die een sessie bij deze Schaap vervelend vond; iedereen vindt hem aangenaam.
Er vindt vanuit een natuurwet altijd een energie-uitwisseling plaats tussen schepsels. Daarbij neemt het meest ontspannen individu spanning op van de meer gespannene. En omdat Schaap heel ontspannen is, beroepshalve stress afvoert, komt iedereen verkwikt zijn spreekkamer uit. Hij beschikt zelf over een fabelachtig uithoudingsvermogen, maar valt na een dag spanningen bespreken met klanten toch doodmakkelijk in slaap.
Soms lever ik een vriendin af met de woorden: "Zo ik ga eens op mijn gemak beluisteren wat jullie te bespreken hebben." Waarop ik vervolgens de consultruimte wordt uitgewerkt, naroepende: "Ik ga naar het kerkje om te bidden voor jullie ziel." Een uur later haal ik de vriendin dan weer op.
Anderen stellen juist als voorwaarde dat ik erbij blijf, omdat ze hocus pocus verwachten, of gewoon om over een technicus te beschikken die het gesprek vastlegt op casssette-tapes, of later digitaal.

Hoewel ik jaar in jaar uit op mijn eigen sessies alles kon vragen wat los en vast zat raakte mijn honger naar antwoorden nooit gestild. 

In de loop der tijd maakte ik kennis met een collega van Schaap, ene Truus Hartsink, die aanvankelijk bij hem in de leer was. Op zulke sessies had ik twee paragnosten tegelijk van wie de heldervoelendheid synchroon liep als twee handen op één buik.
In de individuele consulten die ik later belegde bij haar, merkte ik dat zij een iets kortere afstemtijd nodig had dan André S. Haar vermogen om het aangevoelde te verbaliseren was vergelijkbaar fijnbesnaard. Zij was bijvoorbeeld instaat om zonder enige informatie vooraf, slechts aan de hand van voor- en achternaam, het beloop van een relatie opvallend herkenbaar te beschrijven. Haar karakteristieke en specifieke typeringen overtuigden voor mijn besef dat er zonder twijfel sprake moest zijn van buitenzintuiglijke waarneming. Daarom kon ik de specialiteit van de twee collega's serieus nemen: kunnende aanvoelen welke parasieten, bacteriën en andere ziektekiemen je dwars zitten alsmede aanvoelen welke mineralen en vitaminen uit balans zijn.
Nog steeds zou ik bovengenoemde twee paragnosten aanbevelen voor wat betreft hun beroepsmatige kwaliteiten.

Ze hadden nog een derde in de leer: Sunil Persad, een hindoestaan uit Suriname. Die vervaardigde voor hen koperen draadjes en ingestraald water. Als André Schaap en Truus Hartsink de aanwezigheid van schadelijke micro-organismes aanvoelden bij hun cliënten, dan gebruikten ze dit materiaal om het bij zo iemand te bestrijden. De draadjes en het water zouden een vibratie dragen met een trillingsgetal, vernietigend voor de ziektekiemen.

In de 21e eeuw ontdekte André Schaap dat ik me heel stellig voelde als hij mij vragen stelde over web-design. Hij begon namelijk het nut van een website in te zien. Weliswaar was hij digibeet met een hekel aan computers, maar hij voelde helder mijn gedecideerde gemoed aan op dat gebied. Dit vormde voor hem alle reden om me in te schakelen als zijn website-ontwerper.
Ik schiep een drielingwebsite: ogenschijnlijk drie onafhankelijke sites voor alle drie de paragnosten, waarop bepaalde pagina's doelmatig werden gedeeld zonder dat de bezoeker daar iets van merkte; zo hoefde ik wijzigingen niet drie keer aan te brengen.

Na vijf jaar werd er een toepassing verlangd waar ik geen ervaring mee had. Buiten me om nam Truus Hartsink daarvoor iemand in de arm die naar spoedig bleek, was te betitelen was als een charlatan en sjacheraar.
Het lukte me niet dit aan Truus H. haar verstand te brengen, noch telefonisch, noch schriftelijk. Blijkbaar was zij idolaat op hem of op degene die hem had aanbevolen.
Van 2009 op 2010 is Truus Hartsink hierbij de heldere focus die ze in haar beroepsrol aanlegt, kwijtgeraakt als gevolg van een verblinding voor deze twee verfijnd ogende allochtonen.
De ene meneer, een zekere Riccardo, garandeerde aan Truus Hartsink de levering van website-aanvullingen door de ander, ene Sharied Soebratie; deze was op zijn beurt een flessentrekker uitblinkend in onbetrouwbaarheid en onkunde achter een façade van snelle zakenjongen.
Doordat Truus H. uit haar focus was wist ze vanaf het begin niet wat zij deed toen ze zich buiten mij, haar webbeheerder om door hen liet ringeloren.
De handlanger Soebatrie deed zich voor met een gestolen internetbedrijfsnaam en webinhoud, spoedig wegens concurrentiebeding weer op te heffen. Hij bedroog daarbij tevens een echte webontwerper die door hem was ingeschakeld, maar niet betaald, hoewel hij van de drie paragnosten vooraf duizenden euro's incasseerde.
Halverwege de lopende zaken heeft de onfrisse oogappel van Truus H. ook niet meer normaal met deze webdesigner gecommuniceerd, die daardoor niet meer wist hoe hij verder moest, laat staan dat de nieuwe functies waar alles om begon er ooit kwamen.
Daarover kon niet meer worden gecommuniceerd met de nep-webontwerper van Truus H. want die deed of zijn neus bloedde.
Alle alarmsignalen die ik aan Truus Hartsink voorhield nam ze mij kwalijk vanwege een bij haar ontsproten zeer korte lont.
Aan André Schaap had ik inmiddels ook niets want tegenover dit door hen duur betaalde project stond hij vrijwel onverschillig. Mijn mail hierover werd kennelijk niet gelezen, laat staan beantwoord.
Bevreemd hoorde ik in mijn hoofd een uitspraak die hij meer dan 20 jaar geleden tegen mij deed: "Je zou een goede bestuurder kunnen zijn, want je houdt de hand er aan dat het ook gebeurt."
Wat ik zelf nodig had was onvoorwaardelijke loyaliteit op mijn steeds scherpere waarschuwingen over het mislopen van de onderneming en over het financieel en moreel en psychologisch genaaid worden door de oplichter. Ik liet weten giftig te worden van Truus Hartsink haar fout gerichte loyaliteit.
Truus H. vertoonde de achteloze houding van iemand die zich inbeeldt als heilige tegen elk onheil immuun te zijn. Iemand die altijd heeft gedacht met visualisaties haar lot te kunnen regisseren.

Dat waren nu de mensenkenners en de heldervoelenden. De paragnosten die vanaf zo'n diep niveau de ziel konden peilen. Tegen alle gezond verstand in hield Truus H. haar benjaminnen (de flessentrekker en zijn mentor) in bescherming.
Omdat Truus Hartsink niet tegen haar verlies, haar ongelijk en haar feilbaarheid kan, en uit angst haar te ontrieven hebben de twee paranormale collega's haar zonder aarzelen in haar onkunde gevolgd.
Met het gezag van waarzeggers hebben ze op haar bevel met zijn drietjes op afstand zitten voelen hoe giftig ik was. Want omdat er door Truus Hartsink een kleine nutteloze prins werd geadoreerd was ik ineens impopulair als een profeet in eigen land. Jaren lang had ik met hart en ziel hun web opgebouwd, hun kromme zinnen rechtgetrokken, hun spelfouten uitgekamd, voor een idealistisch prijsje. Maar thans werd me door Schaap in newage-vaktermen toegemaild dat ik wel een scherp verstand had maar dat mijn hartbewustzijn te wensen over liet! Orakelen over het "hart" is het zwaktebod van spirituelen die hun gelijk proberen af te dwingen. "Hart" is hun politiek correcte scheldwoord om je onderuit te halen.
De heldervoelende André Schaap heeft zich er, als dweil van Truus Hartsink, mee bevuild om mij in een misselijk rechtschapen mailtje te laten weten, dat Truus H. het met mij "helemaal genoeg" vond en "geen verdere communicatie" duldde. Alsof Truus H. haar tong verloren is, dacht ik. Als ze zo goed is in "geweldloze communicatie" waarom laat je het haar dan niet zelf zeggen?

Het zal een beroepsdeformatie zijn als je dagelijks iedereen de waarheid zegt, dat je meent op alle terrein onfeilbaar en alwetend te zijn.
Ook de Surinaamse straatvechter Sunil Persad uit Amsterdam heeft als een aporteerhond zonder aarzelen fysieke bedreiging aan mij gemaild. Dit dan ingebed in een oeverloos belerende zedenpreek; normaal terugmailen wat hij in hemelsnaam bedoelde viel buiten zijn paranormale vermogens.
Als ik trouwens ooit iemand heb zien egotrippen is het wel de eigendunk van deze hindoestaan over zijn egoloosheid en zijn ingestraalde lichtwater. Elke week belegt hij een ceremonie met beelden, bloemen en vedische zangen, waarbij mineraalwater uit de supermarkt langs een kanaal van symbolische en zogenaamd vibrerende objecten wordt gegoten. Opgevangen in emmers en terug in de plastic flessen levert zijn huislaboratorium dusdoende "lichtwater" af.
Maar alle flessen van dat spul ten spijt reageerden deze drie wonderdoeners naar mij zo goor als het riool.
Het is wat, je pepert als waarzeggers de hele dag mensen datgene in waar jij bewuster zicht op hebt dan zijzelf, maar dan word je onaangenaam verrast door je eigen feilen en falen, door iemand die jou de waarheid zegt in plaats van andersom.

De verslavingsketen was voor mij zonneklaar: Truus H. was verslaafd aan de twee bruine heren Riccardo en Sharied, André Schaap en Sunil Persad waren verslaafd aan Truus Hartsink, met een soort moedercomplex.
De drie schoten midden onder het concert zomaar hun 'pianist' dood en toen was hun webonderhoud meteen vergane glorie. 

Truus H. liet ooit een pagina plaatsen op de drieling-site over het tonen van een zegenende, vergevende open hand tegenover het opsteken van je middelvinger (voor het laatste gebruikte ik een beeldje van Frits Lindeman).
Ze schreven de lezer: wie of wat denk jij te zijn als je leert alle negatieve emoties los te laten?! Wil je het echt weten, ga dan je weg en bericht ons over je ervaring. Als je je eigen imperfectie vergeeft dan ben je bereid tot geweldloze communicatie.

Het stuk voelde voor mij aan alsof ze haar imperfecte cliënten met hun snufferd het liefst door alle hoeken van haar kamer heen zou raggen. Maar die scheld- en schoppartij om de ware leer erin te stampen hoefde ik alleen maar op rare zinnen te corrigeren. Inhoudelijk was het niet van mij.
Na mijn eigen ervaringen met Truus Hartsink zag ik evenwel wat voor gevelwerk en schone schijn er in die tekst werd opgehouden. Want geen neteliger opgestoken middelvinger overtreft de weigering van Truus H. om nog met mij "te communiceren".
Dat was dan de boeddhiste Truus Hartsink die zogenaamd leeft "zonder oordeel" (al is het haar beroep ook om micro-beestje te veroordelen die op de verkeerde plaats leven in het menselijk lijf).
Ze hield ook bij hoog en laag vol als een heilige dat zij nooit ongelukkig kon zijn, en dat alles wat er op aarde gebeurt vanuit gene zijde gezien alleen maar een "een toneelstukje" is.
Er was bij haar klaarblijkelijk weinig nodig om dat gelukkige toneelstukje te veranderen in een ergerlijke komedie gevolgd door een oorlogsverklaring (die ik aanneem).
Volgens mij was André Schaap eigenlijk warmer en wijzer dan zij, maar ook laffer. Zomaar afgewezen worden door wie ik langdurig loyaal ben geweest traumatiseert mij.
Zou ze hem ook opdragen wat hij moet stemmen? En gehoorzaamt hij in het stemhok dan als haar nakakel-papegaai?
Het drietal staat nu in mijn vitrine der ongeloofwaardigheid.
Wim Heins